ประวัติความเป็นมา

ศรีสะเกษ เป็นจังหวัดหนึ่งในภาคอีสานตอนล่างที่มีประวัติความเป็นมายาวนาน เคยเป็นชุมชนที่มีอารยธรรมรุ่งเรืองมานับพันปี นับตั้งแต่สมัยขอมเรืองอำนาจ และมีชนเผ่าต่าง ๆได้แก่ ส่วย ลาว เขมร และเยอ อพยพมาตั้งรกรากในบริเวณนี้ ศรีสะเกษเดิมเรียกกันว่า เมืองขุขันธ์ เมืองเก่าตั้งอยู่ที่บริเวณบ้านปราสาทสี่เหลี่ยมดงลำดวน ตำบลดวนใหญ่ อำเภอวังหินในปัจจุบัน ได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นเมืองเมื่อ พ.ศ. ๒๓๐๒ สมัยกรุงศรีอยุธยา โดยมีหลวงแก้วสุวรรณซึ่งได้รับบรรดาศักดิ์เป็นพระยาไกรภักดีเป็นเจ้าเมืองคนแรก ล่วงถึงสมัยรัชกาลที่ ๕ ได้ย้ายเมืองขุขันธ์มาอยู่ที่บ้านเมืองเก่า ตำบลเมืองเหนือ อำเภอเมืองศรีสะเกษในปัจจุบัน แต่ยังคงใช้ชื่อว่าเมืองขุขันธ์จนถึง พ.ศ. ๒๔๘๑ จึงเปลี่ยนเป็นจังหวัดศรีสะเกษตั้งแต่นั้นมา จังหวัดศรีสะเกษมีเนื้อที่ประมาณ ๘,๘๓๙ ตารางกิโลเมตร แบ่งการปกครองเป็น ๒๐ อำเภอ ๒ กิ่งอำเภอ

อาณาเขต

ทิศเหนือ ติดต่อกับจังหวัดยโสธร และร้อยเอ็ด
ทิศใต้ ติดต่อกับราชอาณาจักรกัมพูชา โดยมีเทือกเขาพนมดงรักเป็นแนวกั้นเขตแดน
ทิศตะวันตก ติดต่อกับจังหวัดสุรินทร์
ทิศตะวันออก ติดต่อกับจังหวัดอุบลราชธานี

การเดินทาง

รถยนต์

จากกรุงเทพฯ ใช้เส้นทางหลวงหมายเลข ๑ (ถนนพหลโยธิน) แล้วแยกเข้าทางหลวงหมายเลข ๒ (ถนนมิตรภาพ) ที่จังหวัดสระบุรี เข้าเส้นทางโชคชัย-เดชอุดม (ทางหลวงหมายเลข ๒๔) เข้าตัวเมืองศรีสะเกษ รวมระยะทางประมาณ ๕๗๑ กิโลเมตร

รถโดยสารประจำทาง

จากกรุงเทพฯ มีรถโดยสารประจำทางทั้งธรรมดาและปรับอากาศออกจากสถานีขนส่งสายตะวันออกเฉียงเหนือ (หมอชิต ๒) ทุกวัน ใช้เวลาเดินทางประมาณ ๘ ชั่วโมง สอบถามรายละเอียด โทร. ๐ ๒๙๓๖ ๒๘๕๒–๖๖ สถานีขนส่งจังหวัดศรีสะเกษ โทร. ๐ ๔๕๖๑ ๒๕๐๐ www.transport.co.th

รถไฟ

จากสถานีรถไฟหัวลำโพง และสถานีรถไฟบางซื่อ มีรถธรรมดา รถเร็ว และรถด่วน สายกรุงเทพฯ-ศรีสะเกษ ระยะทาง ๕๑๕ กิโลเมตร สอบถามรายละเอียดได้ที่หน่วยบริการเดินทาง การรถไฟแห่งประเทศไทย โทร. ๑๖๙๐, ๐ ๒๒๒๐ ๔๓๓๔, ๐ ๒๒๒๐ ๔๔๔๔ สถานีรถไฟศรีสะเกษ โทร. ๐ ๔๕๖๑ ๑๕๒๕ www.railway.co.th

ระยะทางจากอำเภอเมืองบุรีรัมย์ไปอำเภอต่าง ๆ

• พยุห์ ๒๑ กิโลเมตร
• อุทุมพรพิสัย ๒๔ กิโลเมตร
• กันทรารมย์ ๒๖ กิโลเมตร
• ภูสิงห์ ๒๘ กิโลเมตร
• ยางชุมน้อย ๓๒ กิโลเมตร
• วังหิน ๓๕ กิโลเมตร
• ศรีรัตนะ ๓๗ กิโลเมตร
• ห้วยทับทัน ๓๗ กิโลเมตร
• ราษีไศล ๓๘ กิโลเมตร
• เมืองจันทร์ ๔๐ กิโลเมตร
• บึงบูรพ์ ๔๒ กิโลเมตร
• ไพรบึง ๔๒ กิโลเมตร
• น้ำเกลี้ยง ๔๔ กิโลเมตร
• ขุขันธ์ ๔๙ กิโลเมตร
• โนนคูณ ๕๖ กิโลเมตร
• ขุนหาญ ๖๐ กิโลเมตร
• ปรางค์กู่ ๖๐ กิโลเมตร
• กันทรลักษ์ ๖๓ กิโลเมตร
• เบญจลักษ์ ๘๐ กิโลเมตร
• กิ่งอำเภอโพธิ์ศรีสุวรรณ ๒๙ กิโลเมตร
• กิ่งอำเภอศิลาลาด ๕๐ กิโลเมตร

ร้านอาหาร

ร้านจำหน่ายสินค้าพื้นเมืองและของที่ระลึก

สินค้าที่ระลึกของจังหวัดศรีสะเกษ ได้แก่ ผ้าไหม และผ้าฝ้ายลายขิต ทอกันมากที่อำเภอ บึงบูรพ์และอุทุมพรพิสัย สินค้าหัตถกรรม เช่น ครุน้อย เกวียนน้อย รวมทั้งตะกร้าและกระเป๋าจักสาน ซึ่งทำด้วยฝีมืออันประณีต หาซื้อได้บริเวณถนนราชการรถไฟ นอกจากนี้ยังมีสินค้าประเภทอาหาร เช่น ไข่เค็มอำเภอไพรบึง หอมแดง กระเทียม และกระเทียมโทนดองน้ำผึ้งคุณภาพดี ที่หาซื้อได้ทั่วไป

ไก่ย่างไม้มะดัน ของดีของอำเภอห้วยทับทัน จังหวัดศรีสะเกษ มีความอร่อยเป็นเอกลักษณ์ได้รับการจัดให้เป็นสินค้าโอทอประดับ 5 ดาวการปรุงไก่ย่าง ใช้ไก่สามสายเลือด ซึ่งเป็นไก่พื้นเมือง คลุกเคล้ากับเครื่องเทศ เสียบกับไม้มะดันย่างบนเตาจนเนื้อแห้งกำลังดี มีกลิ่นหอม หารับประทานได้ตามร้านค้าริมทางหลวงในอำเภอห้วยทับทัน

สถานที่พัก

(ราคาห้องพักในเอกสารนี้เปลี่ยนแปลงได้ โปรดสอบถามจากโรงแรมก่อนเข้าพัก)

หมายเลขโทรศัพท์สำคัญ

1. ที่ว่าการอำเภอเมืองศรีสะเกษ โทร. 0 4561 2866
2. ประชาสัมพันธ์จังหวัดศรีสะเกษ โทร. 0 4561 2545
3. โรงพยาบาลศรีสะเกษ โทร. 0 4561 1503
4. โรงพยาบาลประชารักษ์ โทร. 0 4563 1313
5. ศูนย์ประสานการท่องเที่ยวจังหวัดศรีสะเกษ โทร. 04561 1574
6. สำนักงานจังหวัดศรีสะเกษ โทร. 0 4561 2581
7. สภอ.เมืองศรีสะเกษ 0 4561 2732, 191

เทศกาลงานประเพณี

สถานที่ท่องเที่ยว

อำเภอเมือง

1. วัดมหาพุทธาราม ตั้งอยู่ใจกลางเมืองศรีสะเกษ มีวิหารซึ่งเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปคู่บ้านคู่เมืองและเป็นที่เคารพสักการะของชาวศรีสะเกษคือ “หลวงพ่อโต” เป็นพระพุทธรูปองค์ใหญ่ปางมารวิชัย มีความสูงจากฐานถึงยอดเกศ ๖.๘๕ เมตร หน้าตักกว้าง ๓.๕๐ เมตร เดิมเป็นพระพุทธรูปศิลาจำหลัก สันนิษฐานว่าเป็นพระพุทธรูปสมัยขอมซึ่งมีอายุร่วมพันปีมาแล้วแต่มาสร้างเพิ่มเติมขึ้นเมื่อใดไม่ปรากฏแน่ชัด

1. ปราสาทสระกำแพงน้อย ตั้งอยู่วัดสระกำแพงน้อย บ้านกลาง ตำบลขยุง ปราสาทวัดสระกำแพงน้อยประกอบด้วยปรางค์และวิหารก่อด้วยศิลาแลง ด้านหน้าปรางค์มีสระน้ำใหญ่ ทั้งปรางค์ วิหาร และสระน้ำ ล้วนล้อมรอบด้วยกำแพงศิลาแลง เคยมีทับหลังประตูสลักเป็นพระวรุณเทพเจ้าแห่งฝนประทับบนแท่นมีหงส์แบก ๓ ตัว อยู่เหนือเศียรเกียรติมุข เป็นศิลปะแบบบาปวนมีอายุราวพุทธศตวรรษที่ ๑๖ สันนิษฐานว่าปราสาทหินแห่งนี้เดิมเป็นศาสนสถานมาก่อน แล้วต่อมาในพุทธศตวรรษที่ ๑๘ รัชสมัยของพระเจ้าชัยวรมันที่ ๗ อาจมีการบูรณะหรือสร้างเพิ่มเติมขึ้นใหม่ สังเกตได้จากมีสถาปัตยกรรมแบบบายนอยู่ด้วย สิ่งก่อสร้างดังกล่าวเรียกกันในสมัยนั้นว่า “อโรคยาศาล” หมายถึง สถานพยาบาล หรือสุขศาลาประจำชุมชนนั่นเอง

การเดินทาง ห่างจากตัวจังหวัดประมาณ ๘ กิโลเมตร ตามทางหลวงหมายเลข ๒๒๖ (สายศรีสะเกษ-อุทุมพรพิสัย) อยู่ด้านขวามือ